Σήμερα έκανα χιλιάδες πράγματα. Κι όλη μέρα τρέχω. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τρέχω έξω μου και τρέχω και μέσα μου γιατί κάθε στιγμή γυρίζει στον εγκέφαλό μου το τι θα κάνω τις εφτά επόμενες. Ουν ορόρ, που θα λεγα και στα ισπανικά....
Κάποια στιγμή το απόγευμα, σε μια πρόβα, συνειδητοποίησα πως έχανα το χρόνο μου από κάτι που με μαγεύει, επαναλαμβάνοντας ό,τι είχα μέχρι τότε, και χωρίς να εξελίσσω τίποτα, επειδή είχα βάλει τον αυτόματο πιλότο. Δεν ήμουν εκεί. Τουλάχιστον όχι ψυχή και σώμα. Προσπάθησα να θυμηθώ λίγο τη μέρα μου. Έγινα απαιτητική. Και κατάλαβα πως υπήρχαν στιγμές που δε θυμόμουν με λεπτομέρειες. Γιατί ταξίδευε το μυαλό μου στις έγνοιες μου.
Είμαι ένας άνθρωπος επιταχυνμένος. Μια δασκάλα χορού μου το είχε πει. Μου είπε πως ακόμα κι όταν χορεύω αργά, χωρίς να επιταχύνω, έχω μια ενέργεια επιτάχυνσης. Υποτίθεται πως από τότε προσπαθώ να τη ρίξω, αλλά μπαρούφες...... Στην τάξη την έριξα. Μόλις βγω αρχίζει το σπριντ.
Και δυστυχώς δεν είμαι μόνο εγώ......
Γλώσσα θες να μάθεις? Ταχύρρυθμα. Ταξίδι θες να πας? Το αεροπλάνο. Τρένο? ποιός χέ***** τι υπάρχει στο ενδιάμεσο? Πατ κιουτ στον προορισμό. Έχω να πω, παρότι παίρνω καμια δεκαριά αεροπλάνα το χρόνο εδώ και πολλά χρόνια, πως το πιο ενδιαφέρον ταξίδι που έκανα από άποψη εικόνων- γιατί σίγουρα από διασκέδαση δεν ήταν ό,τι καλύτερο- ήταν από την Αθήνα στην Αυστρία με τρένο. Το να παρατηρείς πώς αλλάζει το τοπίο, τόσο το φυσικό όσο και το αστικό, οι άνθρωποι, το φαγητό, ακόμη και τα ίδια τα τρένα ήταν φοβερό. Πόσοι φίλοι σας απολαμβάνουν πια ένα ηλιοβασίλεμα κι έναν ύπνο στο κατάστρωμα με το αργό πλοίο? Αν έχει το γρήγορο, σιγά μην θες να σε φάει ο αέρας στο κατάστρωμα. Εγώ πάλι το βρίσκω μαγικό να είσαι στη μέση της θάλασσας κι ελπίζω να μην είμαι μόνη. Γίναμε φίλοι? Αμέσως. Έλα να βγούμε. Θα σε πάρω στο κινητό. Θα σε βρω αμέσως. Σιγά μην ψάξω κιολας. Αρκεί, πού να ψάχνεις να βαθαίνεις τώρα.... Νιώθω πολύ τυχερή που γνώρισα την εποχή που έπαιρνες τηλέφωνο στο σπίτι του άλλου, κι αν δεν ήταν ξαναπροσπαθούσες. Ή άφηνες μήνυμα να σε πάρει. Και σ'έπαιρνε όταν πια γύριζε, που μπορεί να είχαν περάσει ώρες. Στις σχέσεις? Εκεί να δεις. Συνήθως γίνονται όλα τόσο γρήγορα πλέον που εξαντλούνται και τελειώνουν πριν καν αρχίσουν.
Ιντερνετικοί ρυθμοί. Κλισέ ατάκα.
Τις προάλλες, έπεσα πάνω σε ένα βιβλίο του αγαπημένου μου (Ε)Στανισλάβσκι βεβαίως βεβαίως, το -ε- τιμής ένεκεν στο δάσκαλό μου που ως Αργεντίνος δε μπορεί να πει λέξεις από Στ χωρίς να βάλει ε μπροστά- που είχα διαβάσει πριν λίγα χρόνοα, και διάβασα σποραδικά κάτι κομμάτια και.....για κάποιο λόγο, μου ήρθε μια σκέψη που δεν μου είχε έρθει την πρώτη φορά που το διάβασα: πως στο θέατρο οι ρυθμοί είναι ανθρώπινοι. Όχι φυσικά με την έννοια του απόλυτου, κοινού χρόνου, ούτε με την έννοια του "όχι εξουθενωτικοί". Μα με την έννοια του ανθρώπινου σώματος. Το σώμα μας είναι γεμάτο ρυθμούς και ταχύτητες. Το αίμα μας τρέχει με μια ταχύτητα στις φλέβες μας, η καρδιά μας χτυπάει με ένα ρυθμό. Αναπνέουμε με ένα ρυθμό και μια ταχύτητα, το ίδιο όταν καταπίνουμε, ανοιγοκλείνουμε τα βλέφαρά μας, περπατάμε, μιλάμε, κάνουμε έρωτα..... η ίδια η ζωή, επειδή εμπεριέχει την κίνηση, ακόμα και στα φυτά που είναι λίγη, όμως υπάρχει, είναι ταχύτητα και ρυθμός. Είναι αυτό που συμβαίνει ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ κι σε λίγο θα είναι κάτι άλλο.
Τα συναισθήματα και οι αισθήσεις αλλάζουν τους ρυθμούς του σώματός μας. Καμιά φορά βλέπω ανθρώπους που παραμελούν το σώμα τους, δίνοντας τάχα βάρος στο πνεύμα και στον ψυχικό τους κόσμο. Μα πώς μπορεί κανείς να αποχωρίζεται από την ύλη του? Είτε μας αρέσει είτε όχι, είμαστε και ύλη. Πάρα πολλές από τις πιο σημαντικές σχέσεις μας σ'αυτό τον κόσμο ξεκινούν σωματικά. Η μάνα σου δε σε αγαπάει γιατί είσαι καλός άνθρωπος και θέλει να σε κάνει παρέα, μα γιατί σε έφερε φυσικά σε αυτό τον κόσμο. Για τον ίδιο λόγο θα αγαπήσεις κι εσύ το παιδί σου. Επίσης αν υποστούν βλάβες τα ζωτικά σου όργανα..... επηρρεάζεται η εγκεφαλική σου λειτουργία και η συναισθηματική σου κατάσταση. Είδατε πολλούς νεκρούς να ερωτεύονται ή να λύνουν εξισώσεις? Ας μην αρχίσουμε τα περί μετα θάνατον ζωή. Κανείς δε γύρισε να μας πεί.......
Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να είμαι πιο παρούσα στις στιγμές μου. Μέσα έξω. Απλά. Οι ρυθμοί μου να αλλάζουν όταν θυμώνω, όταν χαίρομαι, όταν ενθουσιάζομαι, κι όταν απογοητεύομαι. Κι ένα απλό και αποτελεσματικό τεστ. Θα προσπαθώ μετά να θυμηθώ λεπτομέρειες. Όσο πιο παρών είσαι τόσο πιο πολλά θυμάσαι.
"Ευτυχία είναι να ζεις κάθε στιγμή σαν ένα θαύμα που δεν πρόκειται να επαναληφθεί"
Μια μικρή στιγμή είναι πιο μεγάλη από όσο φανταζόμαστε. Αρκεί να της δώσουμε χώρο.
U = S / t
Απλοί τύποι της φυσικής. Όσο μειώνεις την ταχύτητα, μεγαλώνει ο χρόνος!
